مروری کلی بر درمان دارویی ناباروری مردان - آزمایشگاه سهند کتاب مرجع تخصصی تشخیص ناباروری

نگارش :‌دکتر مجتبی علیاری

مروری کلی بر درمان دارویی ناباروری مردان - آزمایشگاه سهند مجموعه کنفرانسهای علمی مرتبط با ناباروری

ارئه : دکتر مجتبی علیاری

مروری کلی بر درمان دارویی ناباروری مردان - آزمایشگاه سهند پرسش و پاسخ

پاسخ به سوالات علمی عمومی و تخصصی

مروری کلی بر درمان دارویی ناباروری مردان

 مروری کلی بر درمان دارویی ناباروری مردان

تقریباً 15% از زوجین نابارورند. حدود نیمی از موارد آن، مربوط به فاکتورهای مردانه می باشد. دلایل شناخته شده و ناشناخته متعددی درخصوص ناباروری مرد وجود دارد؛ 30-.50% از آنها "ایدیوپاتیک" هستند. یعنی کاهش تعداد و حرکت و آسیب مرفولوژی اسپرم (الیگوآستنوتراتوزواسپرمیا) به دلایلی غیرقابل توضیح اتفاق می افتد.

دلایل شناخت شدۀ ناباروری مرد متعددند و از بین آنها می توان واریکوسل، عفونت های یوروژنیتال، دلایل ایمونولوژیک، ناکارآمدی انزال، بیماری های مادرزادی (همانند کالمن و کلاین فلتر)، اختلالات اکتسابی یوروژنیتال و اختلالات آندوکرین را نام برد.

نوشتۀ حاضر تلاشی جهت معرفی درمان های داروئی موجود و قابلیت هرکدام از این درمان ها می باشد. امید آنکه مفید واقع شود.

GnRH تراپی

GnRH دکاپپتیدی است که بصورت ضربانی از هیپوتالاموس ترشح شده وترشح FSH و LH را از هیپوفیز تحریک می کند. GnRH ضربانی بادوز 5-20 µgr هر 2 ساعت یکبار بصورت زیرجلدی و بکمک یک پمپ اتوماتیک درمان مؤثری در ناباروری بدلیل هیپوگنادیسم هیپو-گنادوتروپیک(HH)  است اما مشکلاتی دارد: اولاً گران است، ثانیاً نیاز به تعویض های مکرر سرسوزن های زیرجلدی دارد و درکل با عنایت به طول دوره درمان (حدود 6 ماه) بسیار آزار دهنده می باشد.

گنادوتروپین تراپی:

hCG و HMG و حتی LH و FSH نوترکیب، درمان انتخابی موثر در بیماران با آسیب هیپوفیز، نقص تولید GnRH، هیپوگنادیسم هیپو-گنادوتروپیک (HH) و درمان تجربی ناباروری ایدیوپاتیک مرد می باشد. مطالعات ارزشمند متعددی نشان داده اند که گنادوتروپین ها ابزارهای درمانی مناسبی برای HH هستند. پروسه درمان بصورت خودتزریقی 75-150 IU از FSH یا HMG سه بار درهفته و LH یا hCG 1500-2500 IU دوبار در هفته است. این روند درمان تا زمانی ادامه پیدا می کند که اسپرم درمایع منی ظاهر شود.  بررسی ها حاکی از آن است که میتوان به این طریق 80-96% بیماران گرفتار HH را مداوا نمود و میانگین طول دورۀ درمان تا ظهور اسپرم درانزال 5-7 ماه، تا حصول بارداری حدود 28 ماه و نسبت باروری 38-51% است. این روش نسبت به درمان با GnRH آسان تر است چراکه تعویض مکرر سرسوزن ها را لازم ندارد و توسط خود بیمار قابل انجام است. درخصوص تأثیر این نوع درمان در ناباروری ایدیوپاتیک یک متاآنالیز قدرتمند نشان داده است که نسبت باروری با این نوع درمان بطور قابل توجهی افزایش می یابد.

دو نکته مهم در خصوص درمان با گنادوتروپینها وجود دارد: بهترین شاخص جهت پیش آگهی پاسخ به درمان، حجم بیضه ها و زمان بروز HH است. اگر حجم بیضه در زمان شروع به درمان بیش از  8 ml باشد پاسخ به درمان مناسب بوده و اگر کمتر از 4 ml باشد پیش آگهی خوبی ندارد. دوم آنکه اگر HH بعداز بلوغ واقع شده باشد پیش آگهی مناسب تر از زمانی است که قبل از بلوغ اتفاق افتاده باشد.

آگونیست های دوپامین:

هیپرپرولاکتینمی دلیلی شناخته شده برای ناباروری مرد است وخودش را هیپوگنادیسم، ضعف جنسی و گالاکتوره را نشان می دهد. کابرگولین (0.5-1 mg دوبار درهفته) پرولاکتین را درمقایسه با بروموکریپتین (2.5-5 mg دوبار در هفته) بهتر کاهش می دهد. بعلاوه کابرگولین توان کم کردن پرولاکتین در 70% ازافراد مقاوم به بروموکریپتین را نیز دارد.

درمان کوتاه مدت کابرگولین (6 ماه) صرفاً باعث کاهش پرولاکتین و افزایش گنادوتروپین ها وتستوسترون می شود درحالیکه درمان طولانی مدت آن (24 ماه) باعث افزایش تعداد و تحرک اسپرم می گردد.

آنتاگونیست گیرنده های استروژن و مهارکننده های آروماتاز:

آنتاگونیست های گیرندۀ استروژن و مهارکننده های آروماتاز با اثر فیدبک منفی استروژن تداخل نموده و ترشح گنادوتروپین ها را افزایش داده و با این مکانیسم اسپرماتوژنز و استروئیدوژنز را تحریک می کند. اندیکاسیون اختصاصی دیگر استفاده از آنتاگونیست گیرندۀ های استروژن تأثیر مستقیم آنها بر زنواستروژن (xenoesterogen) هاست که در مایع منی مردان نابارور به وفور یافت می شود.

آنتی استروژن هایی همانند کلومیفن و تاموکسیفن بر استروژن های آندوژن و اگزوژن اثر می گذارند. Hussein و همکارانش توانستند با استفاده از کلومیفن در 42 مرد با آزواسپرمی غیرانسدادی ایدیوپاتیک غلظت تستوسترون را از  600 ng/dlبه 800 ng/dl افزایش دهند. تنها 36% از این بیماران آزواسپرم باقی ماندند اگرچه در بعضی ازآنها تعداد اسپرم های ظاهر شده فقط برای انجام ICSI کافی بود. Adamopoulos و همکارانش نشان دادند که درمان با تاموکسیفن (10 mg دوبار در روز) بمدت 3-6 ماه در مردان مبتلا به ناباروری ایدیوپاتیک سبب افزایش قابل توجهی در تعداد اسپرم، عملکرد آن و حجم بیضه ها می گردد.

دوگروه مهارکننده آروماتاز موجوداست: استروئیدی (مانند تستولاکتون) و غیراستروئیدی (همانند لتروزول و آناستروزول). گروه اخیر در افزایش تستوسترون وافزایش نسبت آن به استروژن مؤثرتر هستند. آناستروزول سومین داروی پرمصرف دربین آندرولوژیست های آمریکاست.

مهارکننده های آروماتاز باید با احتیاط مصرف شوند چراکه ریسک استئوپروز (11%) و بیماری های مفصلی (17%) را افزایش می دهند. کاربرد بالینی این داروها درمورد مردان با هیپراستروژنمی یعنی نسبت تستوسترون به استرادیول کمتر از10( که پدیدۀ شایعی درمردان چاق است) و نیز HH ایدیوپاتیک و سندرم کلاین فلتر می باشد. یک مطالعه نشان داد که درمان با 2.5 mg/d لتروزول بمدت 6 ماه (آناستروزول1 mg/d یا تستولاکتون 100-200 mg/d) در مردان مبتلا به ناباروری ایدیوپاتیک غلظت تستوسترون، تعداد وتحرک اسپرم وحجم مایع منی را بطور قابل توجهی افزایش می دهد. بطورکلی این نوع درمان در بیمارانی که نسبت تستوسترون به استرادیول درآنها کمتراز 10 باشد، بسیار کارآمد است.

آندروژن ها :

متاآنالیزهای متعددی نشان داده اند که آندروژن تراپی نسبت باروری را در ناباروری ایدیوپاتیک افزایش قابل توجهی نمی دهد. براساس اطلاعات موجود حتی تجویز تستوسترون در ناباروری ایدیوپاتیک ممنوع است چراکه ترشح گنادوتروپین ها را مهار می کند.

درمان ترکیبی:

ترکیب هورمون درمانی بهمراه آنتی اکسیدان ها نوعی درمان تجربی در ناباروری ایدیوپاتیک است. تحقیق بزرگی شامل 112 بیمار نشان داد که استفاده از ترکیب تاموکسیفن (20 mg/d) و تستوسترون Undecanoate (با مارک های تجاری همانند aveed®،andriol® ،undestor® ،nebido® ) باغلظت 120 mg/d بمدت 6 ماه باعث افزایش قابل توجه شمارش اسپرم و بارداری خودبخودی درمقایسه با گروه کنترل می شود. در مطالعه ای دیگر همین درمان باعث افزایش چشمگیر تعداد، مورفولوژِی نرمال و عملکرد اسپرم و افزایش حجم بیضه ها گردید. همین بررسی ثابت کرد تأثیر درمان ترکیبی تاموکسیفن و تستوسترون undecanoate بسیار بیشتر از تاثیر هرکدام از آنها به تنهایی است. لازم به ذکر است که تستوسترون undecanoate کمترین اثر مهاری را بر روی هیپوفیز داشته و اساساً با مکانیسم افزایش ترشح DHT از اپیدیدیم عمل می کند.

درمان ضد التهابی

1.کورتیکواستروئیدها:

آنتی بادی ضداسپرم (ASA) با تحرک و عملکرد اسپرم تداخل می کند و شانس حاملگی خودبخودی را کاهش می دهد. مطالعه بر روی 40 بیمار نشان داد که 5 mg/d پردنیزولون بمدت 3-6 ماه تیتر ASA را بطور قابل توجهی کاهش می دهد و باعث بهبود تحرک اسپرم و افزایش شانس باروری نسبت به گروه کنترل می گردد.

بااینحال اطلاعات به دست آمده حاکی از آنست که اثر کورتون درمانی در بهترین شرایط یک تأثیر جزئی است و فقط زمانی ظاهر می شود که طول دوره درمان بیش از 3 ماه باشد.احتمال بروز عوارض نادری همانند افزایش وزن، عفونت های منتشره و نکروز سر فمور باعث کاهش ارجحیت استفاده از پردنیزولون در مردان نابارور ASA مثبت می شوند.

2.ضدالتهاب های غیر استروییدی:

این گروه داروها بصورت تجربی در لوکوسیتواسپرمی غیرباکتریال تجویز می شود. دو مطالعه نشان داد که Rofecoxib (25 mg/d بمدت 1 ماه) باعث کاهش قابل توجه لکوسیتواسپرمی و بهبود پارامترهای مایع منی می گردد.

آنتی بیوتیک ها:

عفونت های ادراری تناسلی عوامل بالقوه ناباروری مردند. تفاوت های قابل توجهی در توانایی آنتی بیوتیک ها از نظر قابلیت نفوذ به نواحی متعدد سیستم تناسلی ادراری وجود دارد .

بدلایل متعددی داکسی سیکلین بهترین انتخاب درمانی لکوسیتو-اسپرمی است. چرا که بیشترین قابلیت نفوذ به داخل مایع پروستاتیک و مایع منی را دارد، برای اسپرماتوژنز سمی نیست، وسیع الطیف بوده و مستقیما برلکوسیت ها اثرگذاشته، مانع فاگوسیتوز توسط آنها شده، سیستم  پراکسیدازی لکوسیت ها را متوقف نموده و تولید سویه های واکنش دهندۀ اکسیژن (ROS) توسط مایع منی را بلوکه می کند.

روش استاندارد درمان با داکسی سیکلین (100 mg دو بار در روز و بمدت 3 هفته) تعیین شده پارامترهای مایع منی را 3 ماه بعد از اتمام درمان باید ارزیابی نمود.

WHO لکوسیتواسپرمی را بیش از 1,000,000/ml لکوسیت تعریف کرده است، اما مطالعات نشان از آسیب زدن لکوسیت به پارامترهای مایع منی حتی در غلظت 200,000/ml داشته و نیازمند درمان است.

آنتی اکسیدان ها

شیوع ناباروری در مردانی که مایع منی آنها سویه های واکنش دهنده اکسیژن (ROS) بالاتری دارند بیشتر است. در این بیماران ظرفیت آنتی اکسیدانی کمتر و استرس اکسیداتیو مایع منی بیشتراست. غشا سلول اسپرم محتوی مقادیر زیادی اسیدهای چرب اشباع نشده است که باعث سیالیت این سلول می شود اما ازسوی دیگر آنرا به شدت مستعد آسیب توسط ROS می کند.ROS باعث کاهش تحرک اسپرم، افزایش آسیب DNA آن و در نتیجه القای آپوپتوز در سلول اسپرم می گردد.

متاآنالیزهای متعدد نشان داده است که استفاده از آنتی اکسیدانها بصورت ترکیبی و به مدت 3-6 ماه (و نه بیشتر) باعث افزایش قابل توجه بهبود پارامترهای مایع منی و نسبت باروری می گردد.

  • ویتامین C :

این ترکیب یک آنتی اکسیدان طبیعی محلول در آب است. غلظت این ویتامین در مایع منی 10-60 برابر غلظت آن در سرم است که نشان از اهمیت آن در مایع منی دارد. Akmal و همکارانش نشان دادند که مصرف 1000 mg ویتامین C دو بار در روز باعث افزایش قابل توجه تعداد، حرکت و مورفولوژی نرمال سلول اسپرم می شود.

  • ویتامین E

متاآنالیز دو مطالعه انجام شده حاکی از آنست که نسبت زنده زایی در مردان مبتلا به ناباروری ایدیوپاتیک تحت درمان با ویتامین E، 15% در مقایسه با 0% گروه کنترل است. اما در این مطالعات از دوزهای درمانی متفاوتی استفاده شده بود (300 , 600 mg). از سوی دیگر Rolf وهمکارانش در یک بررسی دوز 800 mg را بمدت 56 روز توصیه نمودند. این تناقضات در تعیین دوز درمان بیانگر اهمیت اندازه گیری سطح ROS در مایع منی قبل از اقدام به درمان آنتی اکسیدانی است. اساسا درمان آنتی اکسیدانی در مردانی که شواهد استرس اکسیداتیو در مایع منی را ندارند اقدامی بیهوده است. دو نکته را نیز باید مدنظر قرار دهیم: اول اینکه درمان بیش از حد با ویتامین E، خود باعث بروز استرس اکسیداتیو می شود؛ دوم اینکه وجود مقادیر فیزیولوژیک اکسیدان ها جهت چسبیدن اسپرم به اووسیت و نفوذ بدرون آن الزامی است وحذف این مقادیر فیزیولوژیک خود باعث بروز ناباروری می گردد.

  • کارنیتین ها

در پستانداران غلظت L-کارنیتین آزاد پلاسمای اپی دیدیم و سلول اسپرم بالاترین حد خود را داراست. افزایش L-کارنیتین در مخاط اپیدیدیم متناسب با شروع تحرک اسپرم است. مکانیسم آنتی اکسیدانی کارنیتین ها بدرستی معلوم نیست اما نشان داده شده که آنها ROS ها را جارو نموده و مانع پراکسیداسیون لیپیدهای غشا اسپرم میشود. 2-3 g/d L-کارنیتین بتنهایی یا بهمراه L-استیل کارنیتین بمدت 3-6 ماه) بطور قابل توجهی باعث بهبود سرعت حرکت اسپرم، افزایش خاصیت آنتی اکسیدانی، و افزایش تعداد اسپرم و حجم مایع منی می شود.

  • کوآنزیم Q10 (co-Q10)

کوآنزیمQ10 دارای اثرمستقیم آنتی اکسیدانی است. علاوه برآن به بازیافت سایر آنتی اکسیدانها از جمله ویتامین های E و C کمک می کند. مطالعات انجام شده نشان داده اند که این ترکیب با دوز 200-300 mg/d بمدت 6 ماه تحرک اسپرم را درحد قابل توجهی بهتر میکند.

  • سلنیوم

سلنیوم کوفاکتور آنزیم های آنتی اکسیدانی نظیر گلوتاتیون پراکسیداز است. مقادیر زیاد گلوتاتیون پراکسیداز و ردوکتاز در اسپرم مؤید نقش دفاعی مهم این سیستم ها دربرابر ROS می باشد. بعلاوه سلنیوم جهت بلوغ اسپرم ضروریست. مطالعه انجام شده بر روی 486 بیمار نشان داد که سلنیوم با 200µg/d بمدت 6 ماه حرکت، تعداد ومورفولوژی نرمال اسپرم را درحد قابل توجهی در مردان باناباروری ایدیوپاتیک نسبت به گروه کنترل افزایش میدهد. دراین مطالعه در گروه بیماران 11% باروری مشاهده شد درحالیکه در گروه کنترل هیچ باروری اتفاق نیفتاد.

  • روی(Zinc)

روی کوفاکتور آنزیم های دخیل در رونویسی DNA و سنتز پروتئین است؛ خاصیت آنتی اکسیدانی دارد و نقش سایرآنتی اکسیدانها راتقویت می کند. همچنین این عنصر خواص ضدآپوپتوزی دارد. ثابت شده که کمبود روی مایع منی با ناباروری مرتبط است. بالعکس افزایش آن باعث بهبود تعداد و مورفولوژی اسپرم می گردد. سولفات روی با دوز 500 mg/d بمدت 3 ماه باعث بهبود تعداد، تحرک و قابلیت باروری اسپرم شده، آنتی بادی علیه اسپرم (ASA) و TNF_α (شاخص التهاب) را کاهش می دهد. در مجموع تجویز روی باعث بهبود پارامترهای اسپرم، کاهش استرس اکسیداتیو، کاهش آپوپتوز اسپرم وکاهش آسیب DNA اسپرم بتنهایی و یا همراه با ویتامین های E و C می شود.

  • N-استیل سیستئین

این ترکیب باعث بقاء بهتر سلولهای زایا در توبول های سمینیفر بیضه می گردد. دو مطالعه نشان داد که تجویز 600 mg/d این ترکیب بمدت 6 ماه در مردان نابارور ایدیوپاتیک باعث بهبود قابل توجه پارامترهای اسپرم و وضعیت اکسیداتیو مایع منی می گردد.

درمان ترکیبی آنتی اکسیدانی

Greco و همکارانش نشان دادند که ترکیب 1 g/d ویتامین C و 1 g/d ویتامین E بمدت دوماه بدون اینکه تاثیری بر پارامترهای مایع منی بگذارد منجربه کاهش آسیب DNA اسپرم می شود. نهایتاً مشاهده شد که تجویز 400 mg/d ویتامین E همراه 225 µg/d سلنیوم بمدت 3 ماه و بیشتر درمردان با ناباروری ایدیوپاتیک مورفولوژی و تحرک اسپرم را در حد قابل توجهی افزایش داده باعث کاهش مالون دی آلدهید (شاخص پراکسیداسیون لیپید) میگردد. بعلاوه Safarinejad  نشان داد تجویز ترکیب سلنیوم (200 µg/d) و N– استیل سیستئین (600 mg/d)  سبب افزایش حجم، حرکت، تعداد ومورفولوژی نرمال اسپرم میشود.

مطالعات دیگرنشان دادند استفاده ترکیبی ازکارنیتین ها همراه ویتامین های C و E  گزینه درمانی مناسبی دربهبود پارامترهای مایع منی است.

آلفا آگونیستها

انزال پس گرا (Retrograde Ejaculation ) که درآن انزال بجای خروج از بدن به داخل مثانه صورت می گیرد دلیلی نادر بر ناباروری است اما  این عارضه میتواند بوفور دراثر آسیب ناشی از جراحی یا نوروپاتی ها همانند نوروپاتی دیابتی اتفاق افتد. داروهائی همانند کلروفنیرامین، فنیل پروپانول آمین، میدودرین و ایمی پرامین خاصیت آلفا آگونیستی دارند و میتوانند باعث افزایش تون سمپاتیک مثانه گردیده به این ترتیب فشار اورتر خلفی را افزایش داده و مانع انزال پس گرا در این بیماران گردند . 

طی یک متاآنالیز بزرگKamischke  وهمکارانش دریافتند بیشترین موفقیت درمانی(79%) زمانی حاصل میشود که از 50 mg/d کلروفنیرآمین و فنیل پروپانول آمین بصورت استفاده گردد.

درمان با آلفاآگونیستها (البته باموفقیت کمتر) درموارد فقدان انزال (Aspermia) نیز بکار گرفته شده است. بترتیب شیوع، فقدان انزال در آسیب نخاعی، جراحی غدد لنفاوی خلف صفاقی، ایدیوپاتیک، دیابت، MS، جراحی کولورکتال، تروما و میلیت ممکن است دیده شود و در این موارد میدودرین با دوز 5-30 mg/d بیشترین موفقیت درمانی را داشته است (54%). با این اوصاف درمان با آلفا آگونیست خط اول درمان درنبود انزال نیست چرا که استفاده از الکترواجاکولیشن موفقیت بیشتری در درمان این عارضه نشان داده است.

مطالعه بزرگتری بر روی 128 بیمار نشان داد که میدودرین بادوز7.5-15 mg/d در 57.4% از بیماران موثر بوده است. بهترین پاسخ در بیماران مبتلا به MS و بدترین پاسخ در بیماران با سمپاتکتومی دوطرفه مشاهده گردید.

پاراسمپاتو میمتیکها

نئوستیگمین و فیزوستیگمین جهت درمان فقدان انزال بطور موفقیت آمیزی بکار گرفته شده اند. طی یک متاآنالیز 51% موفقیت درطی استفاده از این داروها مشاهده شده است. متاآنالیز جدیدتری حاکی از آن است که در درمان نبود انزال، داروهای پاراسمپاتتیک موثرتر از آلفا آگونیستها هستند. در این میان نئوستیگمین بدلیل عوارض جانبی قابل توجهش کنار گذاشته شد. اما فیزوستیگمین بصورت زیرجلدی میتواند به این منظور بکار گرفته شود.

بلوکرها و استابلایزرهای ماست سل

افزایش تعداد ماست سل ها در مایع منی با ناباروری ایدیوپاتیک مرد همراه است.Yamamoto  وهمکارانش 50مرد مبتلابه ناباروی ایدیوپاتیک را باTranilast®  (بلوکر ماست سل) با دوز 300 mg/d بمدت 3 ماه درمان کردند. نسبت باروری درگروه بیماران نسبت به گروه کنترل 28% در مقابل 0% بود. بعلاوه نشان داده شد که بلوکرهای ماست سلها تعداد و تحرک اسپرم را بهبود قابل توجهی می بخشد. در یک بررسی دیگر 55 مرد با لکوسیتواسپرمی با دوز 2 mg/d کتوتیفن تحت درمان قرار گرفتند. تعداد و تحرک اسپرم در آنان بطور معنی داری افزایش پیدا نمود همچنین لکوسیتهای موجود در مایع منی بطور قابل توجهی 12 هفته بعداز شروع درمان کاهش پیدا کرد (P<0.0001). اخیرا از همان دوز کتوتیفن (2mg/d بمدت 3 ماه) بعنوان درمان جانبی بعد از جراحی واریکوسل استفاده گردیده و نشان داده شده است که 9 ماه بعد از درمان نسبت باروری درمقایسه با گروه کنترل در حد قابل توجهی بالاتر است. بعلاوه در گروهی که از کتوتیفن استفاده کرده بودند بهبود قابل توجهی در پارامترهای اسپرم همانند غلظت، تحرک، مورفولوژی و محتوای پروتامین DNA اسپرم (به عنوان شاخص بلوغ اسپرم) و کاهش قابل توجهی در تعداد لکوسیتهای اسپرم مشاهده گردید.

مهارکننده های غیراختصاصی فسفودی استراز(پنتوکسی فیلین)

پنتوکسی فیلینAMP  حلقوی درون سلولی را افزایش داده و بدین ترتیب باعث تقویت تحرک اسپرم و واکنش آکروزوم آن می شود. بعلاوه همانند یک آنتی اکسیدان عمل نموده، آنیون سوپراکسید را کاهش می دهد و باعث بهبود تحرک و مورفولوژی اسپرم در مردان مبتلا به ناباروری ایدیوپاتیک می گردد. مطالعه وسیعی شامل 254 بیمار که برایشان دوز 800 mg/d پنتوکسی فیلین بمدت 6 ماه تجویز شد نشان داد که در این گروه بهبود قابل توجهی در تحرک و تعداد اسپرم و مورفولوژی نرمال آن پدید آمد و فعالیت آنتی اکسیدانی شبه سوپراکسید دیسموتاز و کاتالاز در مایع منی آشکار گردید.

نکات مهم :

* باید استفاده از آنتی اکسیدانها مستند باشد، چراکه تجویز نابجا و یا بیش ازحد آنها خود میتواند سبب بروز Reductive Stress  (نقطه مقابل استرس اکسیداتیو) وناباروری گردد. بنابراین قبل از اقدام به درمان بایستی سطح شاخصهای استرس اکسیداتیو مایع منی همانند مالون دی آلدئید(MDA)، اندازه گیری شده و پارامترهایی از مایع منی که شاخص بروز استرس اکسیداتیو هستند (مانند تعداد زیاد لکوسیتها و بروز زوائد سیتوپلاسمیک درگردن اسپرم) بدقت مورد پایش قرار گیرد.

* درمان داروئی برخی اختلالات همانند دلایل ژنتیک و حذف شدگی های کوچک در کروموزوم Y موثر نیستند بنابراین باید قبل از اقدام به درمان داروئی، تشخیص دقیق و ارزیابی پیش آگهی پاسخ به درمان دقیقا مدنظر قرار گیرد تا از اتلاف هزینه و زمان ممانعت به عمل آید .

References:

  • Alaa Hamada, Ashok Agarwal, Reecha Sharma, Dan B. French, Ahmed Ragheb, Edmund S. Sabanegh, Jr. Empricical treatment of low-level leukocytospermia with Doxycycline in male infertility patients; UROLOGY 78: 1320-1325,2011
  • Hamada, Alaa J, Montgomery, Brian, Agarwal, Ashok Male infertility: a critical review of pharmacologic management; Expert opinion on pharmacotherapy, 2012 informa UK,
  1. Jarvi Keith, Lo Kirk, Fischer Anthony, Grantmyre John, Zini Armand, Chow Victor, Mak Victor. CUA guideline: The workup of azoospermic males; Journal of the Canadian Urological Association 2010; 4(3):163-7
  • Oates, Robert. Evaluation of the azoospermic male. Asian Journal of Andrology (2012) 14,82-87
  1. Gudeloglu, Ahmet Parekattil, Sijo JUpdate in the evaluation of the azoospermic male. Clinics (São Paulo, Brazil); 68(s1):27-34
  2. Ramasamy Ranjith, Stahl Peter J, Schlegel, Peter N. Medical therapy for spermatogenic failure.Asian Journal of Andrology(2012) 14, 57-60.

نظرات (0)

دارای رتبه 0 بواسطه 5 بر اساس 0 رأی
نظر ارسال شده‌ی جدیدی وجود ندارد

دیدگاه خود را بیان کنید

ارسال دیدگاه بعنوان یک مهمان - ثبت نام کنید و یا وارد حساب خود شوید.
پیوست ها (0 / 3)
اشتراک‌گذاری موقعیت مکانی شما
متنی که در تصویر ذیل مشاهده می‌کنید را وارد نمایید

آزمایشگاه سهند

 آدرس : تهران ، خیابان شهید بهشتی ، چهارراه اندیشه ، خیابان سهند ، شماره ۶

 تلفن :‌ ۸۸۵۲۹۸۱۳ - ۰۲۱  |  تلفکس : ۸۸۵۴۴۱۵۷-۰۲۱

 ارتباط آنلاین با بخشهای مختلف

Top
We use cookies to improve our website. By continuing to use this website, you are giving consent to cookies being used. More details…
×

برای دریافت اطلاعات بیشتر در زمینه های مختلف عمومی و تخصصی در شبکه های اجتماعی با ما همراه باشید

network telegram  کانال تلگرام عمومی

network telegram  کانال تلگرام ویژه پزشکان

network insta  اینستاگرام آزمایشگاه سهند

network Twitter  توییتر آزمایشگاه سهند

network linkedin  شبکه لینکد این آزمایشگاه سهند